Zerówka II

TERAPEUTA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ RADZI
Wady postawy u dzieci – kiedy skierować dziecko do fizjoterapeuty?
Nauczycielu!
Sześciolatek nadal bardzo intensywnie rośnie. Pamiętaj o bacznym obserwowaniu jego rozwoju fizycznego,
aby w razie jakichś nieprawidłowości móc skierować go do odpowiedniego specjalisty.
Obserwuj postawę dziecka i jego motorykę. Najlepiej robić to podczas zajęć gimnastycznych, gdy dzieci
przebierają się na ćwiczenia. Ciało człowieka zwykle nie jest do końca symetryczne, jednak powinno
się zwracać uwagę na większe odstępstwa od symetrii, ponieważ mogą sygnalizować pewien problem
z postawą, np. skoliozę, czyli skrzywienie boczne kręgosłupa.
Przede wszystkim zwróć uwagę na kręgosłup, patrząc od tyłu, czy linia kręgów jest prosta (widać
to szczególnie, gdy dziecko się pochyla do przodu) i czy fizjologiczne krzywizny są prawidłowe (patrząc
z boku), tzn. czy nie są spłaszczone lub zbyt mocno wygięte.
Gdy dziecko stoi prosto, linie łączące oba barki, biodra i kolana powinny być równoległe do ziemi. Gdy
tak nie jest, może to świadczyć o tym, że występuje jakiś problem posturalny. Najczęściej jest to skrzywienie
boczne kręgosłupa, nawykowe złe ustawienie ciała spowodowane niesymetrycznym napięciem mięśniowym
lub czasem nierówność kończyn. Nie należy się tutaj sugerować tylko jedną obserwacją, ponieważ dziecko
często staje krzywo, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.
Patrząc na dziecko od tyłu, zwróć uwagę, czy pięty nie „uciekają” do środka (koślawość stóp), czy stopy
nie są spłaszczone (brak wysklepienia od wewnętrznej strony stopy), czy nogi nie układają się w kształcie
litery X (koślawość kolan).
Gdy dziecko stoi bokiem, patrz, czy nie ma zbyt mocno wystającego brzucha i zaokrąglonych barków i czy
nie wysuwa zbyt mocno brody do przodu. Może to świadczyć o osłabionych mięśniach tułowia.
Obserwuj, jak dziecko rozwija się motorycznie. Jedną z przyczyn problemów z przyszłą nauką czytania
i pisania jest zaburzony rozwój dużej i małej motoryki (koordynacji ruchowej i wzrokowo-ruchowej).
Drodzy Rodzice!
Gdy patrzycie, jak Wasze dziecko rośnie, zwracajcie uwagę na nieprawidłowości, które mogą się pojawiać
w budowie ciała, szczególnie podczas intensywnego wzrostu.
W wieku 6 lat dziecko nie powinno już mieć płaskich lub koślawych stóp czy kolan. Nieleczone mogą
one prowadzić do problemów zdrowotnych, różnego rodzaju bólów stawowych lub zaburzeń w rozwoju
ruchowym. Odpowiednie ćwiczenia, które rozpisze Wam fizjoterapeuta, pozwolą ograniczyć dalsze problemy
lub całkiem im zapobiec. Czasem przedszkolna czy szkolna korektywa nie wystarczy, ponieważ ćwiczenia
często nie są tam dobierane indywidualnie do zaburzeń dziecka.
Kolejnym problemem, z którym może się borykać dziecko w przedszkolu czy zerówce, jest garbienie się lub
skrzywienie boczne, czyli skolioza. Wynika to często z wydłużenia czasu, jaki dziecko spędza przy biurku,
a główną przyczyną może być słabe napięcie mięśniowe. Należy przestrzegać zasad prawidłowego siedzenia
i pracy podczas pisania czy rysowania. Dziecko nie może się garbić, siedzieć niesymetrycznie, zjeżdżać
z krzesła, siedzieć na samej krawędzi, leżeć na blacie biurka czy podpierać głowy ręką. Gdy problem jest
nasilony i pojawiają się bóle kręgosłupa, należy skonsultować to z fizjoterapeutą.
Do specjalisty warto udać się również, gdy widzimy, że dziecko ma problemy z koordynacją ruchową
(np. czworakowanie, pajacyki), wzrokowo-ruchową (np. wiązanie sznurowadeł, rysowanie), ćwiczeniami
gimnastycznymi, równowagą, dużą i małą motoryką, występują u niego zaburzenia sensoryczne (np.
nadwrażliwość dotykowa, słuchowa, bardzo duże zapotrzebowanie na ruch), gdy jego ciało jest zbyt napięte
lub zbyt wiotkie. Nie należy również lekceważyć większych urazów, złamań oraz operacji. Po każdej ingerencji
chirurgicznej wskazana jest konsultacja u fizjoterapeuty, ponieważ dochodzi do zmiany w napięciu mięśni,
co może rzutować na całą postawę ciała dziecka.

 

Dziecko z ADHD w domu i w szkole
Drodzy Rodzice i Nauczyciele!
Wiele trudności sprawia rodzicom i nauczycielom odróżnienie objawów nadpobudliwości psychoruchowej
z deficytem uwagi (Attention Deficit Hyperactivity Disorder – ADHD) od zwykłego nieposłuszeństwa, dużej
ruchliwości i impulsywności oraz chęci eksplorowania otoczenia. U 95% dzieci zachowania takie jak
złośliwość, celowe łamanie zasad obowiązujących w grupie, nachalne zwracanie na siebie uwagi, nie jest
wynikiem występowania ADHD. Jak zatem odróżnić powyższe zachowania od objawów zaburzenia?
Jeśli mimo zastosowania strategii związanych z radzeniem sobie z zaburzeniami koncentracji uwagi
dziecko nadal nie kończy zadań, mówiąc, że „są nudne”, odmawia uczestnictwa w zajęciach, nie
wykonuje zadań, a ponadto pomimo ignorowania niektórych zachowań wynikających z nadruchliwości
i impulsywności nadal usiłuje podczas zajęć zachowywać się prowokująco wobec nauczyciela – oznacza
to, że przejawia tzw. zachowania trudne, niepożądane, które powinny zostać zastąpione nowymi, bardziej
przystosowawczymi.
ADHD nie jest synonimem niegrzeczności czy lenistwa u dziecka, bowiem nieposłuszeństwo jest zachowaniem
wyuczonym, a tzw. „lenistwo” może wynikać z problemów z koncentracją uwagi. To, jak nauczyciel zinterpretuje
zachowanie dziecka, zależy od przekonań na jego temat, podejścia do nauczania, przekonań na temat swojej roli
jako nauczyciela, od różnorodnych doświadczeń zdobytych podczas pracy z dziećmi, emocji, jakie wzbudzają
poszczególne dzieci, a także częstości występowania niepożądanych zachowań.
ADHD jest zaburzeniem neurorozwojowym o zróżnicowanej etiologii. Obecnie przyjmuje się, że na powstanie
objawów ADHD wpływają zarówno czynniki środowiskowe, jak i biologiczne. Aby zostać zdiagnozowanym
przez specjalistę, dziecko musi wykazywać następujące objawy:
– zaburzenia koncentracji uwagi, które można rozpoznać po tym, że dziecku bardzo dużo czasu zajmuje
zabranie się do zadań związanych z wysiłkiem umysłowym, ma trudności ze skupieniem się w czasie pracy,
bardzo łatwo rozprasza się, w związku z czym ma kłopoty z zapamiętaniem przyswajanego materiału, nie
słucha poleceń lub nie reaguje na nie, często się zamyśla lub zagapia;
– impulsywność – uwarunkowaną biologicznie niemożność wyhamowania zaplanowanej reakcji motorycznej
lub werbalnej. Impulsywność może powodować: brak przewidywania konsekwencji swojego działania,
rozpoczynanie zadania bez całkowitego zrozumienia instrukcji, niewysłuchiwanie poleceń do końca, kłopoty
z wykonaniem złożonych lub terminowych prac, trudności w uczeniu się na podstawie wcześniejszych
doświadczeń, kłopoty z oczekiwaniem na swoją kolej. Dziecko impulsywne zna zasady prawidłowego
zachowania, ale będzie miało trudności z zastosowaniem ich w odpowiednim momencie;
– nadruchliwość, która może warunkować następujące zachowania: dziecko jest stale w ruchu; ma trudności
z wysiedzeniem na zajęciach, spotkaniach, preferuje zabawy ruchowe, jest gadatliwe i hałaśliwe.
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej może znacząco oddziaływać na życie dziecka. Z tego względu
niezbędne jest wczesne wprowadzanie skutecznych metod radzenia sobie z objawami tego zaburzenia,
aby zapobiec rozwojowi zaburzeń opozycyjno-buntowniczych i/lub zaburzeń zachowania. Jeśli nie zostaną
podjęte odpowiednie kroki, może to skutkować trudnościami z zastosowaniem nabytej wiedzy w szkole i poza
nią, gorszymi wynikami w nauce (które dodatkowo powoduje często współwystępująca dysgrafia i dysleksja),
zwiększonym ryzykiem powtarzania klasy.
Nauczyciele i rodzice mogą odegrać ważną rolę w zapobieganiu opisanym wyżej problemom. Większość
osób cierpiących na ADHD nie wyrasta z objawów, a terapia ma na celu poprawienie ich funkcjonowania,
a nie doprowadzenie do całkowitego zniknięcia tych objawów. Z tego względu opieka nad dzieckiem z ADHD
trwa przez cały proces edukacji. Postawienie diagnozy wymaga wizyty u psychiatry i psychologa dziecięcego
w celu wykonania kilku testów klinicznych i obserwacji dziecka.
196
Problemy z zachowaniem, które występują u dzieci z nieleczonym lub nieprawidłowo leczonym ADHD, mogą
mieć negatywny wpływ na funkcjonowanie całej rodziny. U dzieci i nastolatków mogą pojawiać się problemy
związane z nadmiernym uporem, nieposłuszeństwem, niepodporządkowaniem się, wybuchami złości
i agresją słowną. Dodatkowo nieleczone ADHD może mieć znaczące konsekwencje dla relacji z rodzeństwem.
Dla rodziców, którzy czują się odpowiedzialni za zachowanie dziecka, jego problemy mogą powodować
zwiększenie częstotliwości konfliktów małżeńskich, zwiększenie agresji rodzica/rodziców w stosunku
do dziecka, zwiększenie ryzyka rozwoju zaburzeń nastroju u rodzica/rodziców, unikanie współpracy rodziców
ze szkołą.
Dzieci i młodzież z ADHD, u których nie podjęto leczenia, mogą mieć problemy z nawiązywaniem
i utrzymywaniem przyjaźni. Rówieśnicy oraz ich rodzice w sposób otwarty unikają kontaktów z takimi dziećmi
lub zniechęcają się do ich podtrzymywania ze względu na nadpobudliwe i niekontrolowane zachowanie.
Sprawę dodatkowo pogarsza fakt, że dzieci z nieleczonym ADHD są w mniejszym stopniu zdolne
do „odczytywania” sygnałów społecznych, które „wysyłają” im rówieśnicy. Trudnością dla nich może być np.
kończenie zabawy czy czekanie na swoją kolej.
U dzieci z nieleczonym ADHD może dojść do obniżenia samooceny, szczególnie wtedy, gdy rodzice nie
rozumieją, na czym ta choroba polega i – w konsekwencji – obwiniają dziecko za niewłaściwe zachowania.
Co może zrobić nauczyciel?
Starać się rozpoznać przyczyny trudności dziecka, ale niezależnie od przyczyn, początkowo traktować je
jako zachowania niepożądane i postępować według następujących zasad:
– wprowadzić oddziaływania „ułatwiające” (np. przypominanie),
– wprowadzić system pozytywnych wzmocnień ukierunkowany na całą grupę,
– w przypadku braku poprawy niepożądane zachowanie traktować jako przejaw nieposłuszeństwa i dodać
system konsekwencji.
Statystycznie w każdej polskiej grupie/klasie jest jedno dziecko z ADHD, co oznacza, że sposób
prowadzenia zajęć powinien zostać dostosowany do jego możliwości. Inaczej dziecko może wykazywać
niepożądane zachowania i zaburzać proces nauczania całej grupy.
Z faktu, że dziecko ma postawioną diagnozę zespołu nadpobudliwości psychoruchowej wynika,
że otoczenie dziecka musi dostosować się do uwarunkowanych biologicznie deficytów i podchodzić
do nich z większym zrozumieniem, ale nie łagodnością, przejawiającą się zwalnianiem dziecka z obowiązku
przestrzegania zasad czy realizowania programu nauczania.
W przypadku zaburzeń koncentracji uwagi interwencje powinny odnosić się do trzech wzajemnie
uzupełniających się bloków i obejmować:
– wprowadzenie odpowiednich strategii na przywołanie już rozproszonej uwagi;
– skracanie czasu wykonywania poszczególnych zadań połączone z częstymi przerwami;
– wykorzystanie tzw. wysp kompetencji, czyli obszarów funkcjonowania dziecka, które są dla niego źródłem satysfakcji.
Dziecko z ADHD wymaga ograniczenia ilości docierających doń bodźców, a także częstego przywoływania
rozproszonej uwagi. Można to robić na dwa sposoby: niewerbalny – wskazanie na zadanie, dotknięcie w ramię
i werbalny – przy pomocy krótkich, najlepiej bezczasownikowych poleceń.
Z powodu problemów z natężeniem i stabilnością uwagi niezbędne są: stworzenie stałej struktury zajęć,
wydawanie krótkich poleceń, częste zmienianie rodzaju zadań, częste przypominanie instrukcji, umożliwienie
wykonywania zadań we fragmentach, częste przerwy w postaci ćwiczeń fizycznych, wykorzystywanie
wszelkiego rodzaju „przyciągaczy” uwagi (np. kolorowe flamastry, naklejki).
ADHD jest zaburzeniem nudnych sytuacji, dlatego najskuteczniejszą metodą pracy jest wykorzystanie
wszelkiego rodzaju pomocy służących do zainteresowania dziecka. Mogą do nich należeć: odegranie
197
scenki tematycznej, możliwość usłyszenia ciekawej opowieści lub dowcipu albo interaktywne metody
nauczania.
W przypadku objawów nadruchliwości najskuteczniejszą metodą jest ich zignorowanie. W sytuacji, w której
poziom nadruchliwości przekracza próg tolerancji otoczenia, skuteczne może się okazać: umożliwienie dziecku
chodzenia po sali w ustalonych ramach, zagospodarowanie nadmiernej aktywności dziecka, np. poprzez
przerwy, umożliwienie mu wstawania w trakcie zajęć, poproszenie go o podanie pomocy edukacyjnej itp.
Jedną z domen dzieci z ADHD jest sport. Dlatego, w celu uniknięcia kłopotów w trakcie przerw, warto
zagospodarować ich nadruchliwość poprzez organizowanie atrakcyjnych aktywności ruchowych w sali
gimnastycznej lub na placu zabaw.
Do najczęściej stosowanych przez nauczycieli strategii radzenia sobie z impulsywnością dziecka powinny
należeć: ignorowanie zachowań impulsywnych, które nie zaburzają prowadzenia zajęć, przewidywanie
możliwości pojawienia się zachowania impulsywnego i zapobieganie mu, częste przypominanie
obowiązującego systemu zasad, szczególnie po wystąpieniu zachowania niepożądanego.
Dziecko z ADHD potrzebuje czytelnego systemu zasad i konsekwencji. Niestety, często zdarza się,
że dorośli z góry zakładają, że dziecko „powinno wiedzieć, jak się zachować, ponieważ ma już tyle lat”. Wiele
dzieci często koryguje swoje zachowania po stanowczym przypomnieniu lub podaniu zasady.
Dzieci z ADHD, ponieważ są impulsywne, nie uczą się na karach. Najskuteczniej działa wzbudzanie
wewnętrznej motywacji i nagradzanie. Dobrą strategią jest wykorzystanie systemów żetonowych (punktów
za pożądane zachowania), które umożliwią dziecku zdobywanie nagród (najlepiej niematerialnych, jak
np. dodatkowa zabawa, zwolnienie z części zadania) oraz przede wszystkim częste chwalenie, nawet za
najmniejszy wysiłek. Dzieci z ADHD są bardzo wrażliwe na wszelką niesprawiedliwość i nieszczerość, także
dlatego najskuteczniejszą metodą chwalenia jest opis tego, co widzisz, plus nazwa cechy.
Rozumienie sytuacji pomaga zachować kontrolę. Wiedza o tym, co dzieje się w emocjach dziecka, może się
okazać kluczem do rozwiązania problemu wybuchów złości.
Uczyć i zachęcać dziecko do ćwiczenia konstruktywnych sposobów wyrażania złości, gniewu (np.
pomoc w werbalizowaniu swoich emocji, ćwiczenia oddechowe, rysowanie i opowiadanie o swojej złości,
rozładowanie złości i napięcia poprzez ruch, zrobienie czegoś przyjemnego, krótkotrwałe odizolowanie się
od źródła złości).
W przypadku dzieci z ADHD przeciwwskazane jest: stosowanie punktów ujemnych, odsyłanie dziecka
do pedagoga lub psychologa szkolnego w trakcie zajęć, wzywanie rodziców po każdym niepożądanym
zachowaniu. W zamian warto egzekwować konsekwencje i dopilnowywać wykonania zadania. Nauczyciel
musi jednak znaleźć taką strategię, dzięki której to, co robi dla dziecka z ADHD, nie będzie się odbywało
kosztem innych dzieci. Rodzicom dziecka z ADHD najlepiej przekazywać wyłącznie informacje na temat
złamanej zasady i rodzaju poniesionej konsekwencji.
Współpraca z rodzicami jest niezbędna, ale przy zachowaniu zasady, że domeną działań nauczyciela jest
przedszkole/szkoła, a działań rodziców – dom. Warto, aby nauczyciele i rodzice wypracowali takie obszary
oddziaływań, na które oba środowiska mają realny wpływ.
Co mogą zrobić rodzice, żeby pomóc dziecku?
Jeśli otoczenie nie wspiera dziecka z ADHD, odrzuca je, karząc za zachowanie – widoczne od dzieciństwa
objawy mogą w sposób znaczący zacząć zaburzać funkcjonowanie dziecka. Może to w konsekwencji
doprowadzić do powstania błędnego koła: karanie za objawy, pogłębianie niskiej samooceny i występowanie
zaburzeń zachowania. Dlatego dziecko z ADHD wymaga specjalistycznej pomocy, w ramach której zostaną
właściwie zdiagnozowane przyczyny niewłaściwego zachowania.
Proponować spokojne zabawy, ale też dostarczać dziecku różnorodnych, ciekawych zajęć.
198
Nie pobudzać dodatkowo dziecka nadmierną własną aktywnością.
Ćwiczyć z dzieckiem zwalnianie tempa i naukę odpoczynku, także w ciągu dnia.
Unikać dostarczania dziecku nadmiaru bodźców, w tym telewizji, telefonu czy gier komputerowych.
Znaleźć konstruktywne ujście dla energii dziecka.
Argument, że dziecko doskonale wie, jak się zachować w danej sytuacji, nie znajduje zastosowania
w przypadku dzieci z ADHD, ponieważ występuje u nich problem z zastosowaniem znanych zasad. Z tego
powodu konieczne jest częste ich przypominanie. Jeśli złe zachowanie jest celowe, istotne jest sformułowanie
nawet oczywistych zasad po to, aby pozbawić dziecko argumentu, że „tego nie było w umowie”.
Dziecko powinno wiedzieć, co je czeka w sytuacji, gdy nie dostosuje się do wyznaczonych zasad.
Stosowanie konsekwencji zamiast kar jest korzystniejsze, bo uczy dziecko odpowiedzialności za własne
zachowanie. Pozwala również rodzicom na pewien dystans emocjonalny oraz możliwość przywołania
systemu zasad i konsekwencji w sytuacji konfliktu. W przypadku występowania zachowań niepożądanych
niezwykle ważne jest ustalenie systemu skutecznych konsekwencji.
Przyczyny niewykonywania poleceń przez dziecko z ADHD mogą być następujące:
– nieumiejętność stosowania się dziecka do zasad – wówczas rodzic wydaje każde polecenie dwa razy, może
poprosić dziecko o jego powtórzenie;
– brak określenia jasnych zasad przez dorosłego;
– celowe łamanie istniejących i znanych zasad.
Stworzyć jasne zasady. Oto kilka wskazówek:
– zasada powinna opisywać konkretne zachowanie, którego się od dziecka oczekuje;
– powinna być odpowiednia dla wieku i możliwości dziecka;
– tworzy się ją po to, aby zapobiec wystąpieniu trudnych zachowań;
– rodzice są w stanie w 95% dopilnować przestrzegania zasady.
Korzystać z pomocy specjalisty, np. psychologa/psychoterapeuty i psychiatry. Zalecana jest szczególnie
terapia poznawczo-behawioralna.
Unikać stosowania jedynie środków farmakologicznych. Leki stanowią uzupełnienie metod o charakterze
psychospołecznym. Główny nacisk należy położyć na pracę wychowawczą i terapeutyczną.
Niezbędna jest współpraca z przedszkolem/szkołą ze względu na bardzo ważną rolę nauczyciela
w monitorowaniu skuteczności wdrażanej psychoterapii czy farmakoterapii. Nauczyciel powinien być
poinformowany, jaką postać leku otrzymuje dziecko oraz przekazywać rodzicom informacje na temat
ewentualnej poprawy lub pogorszenia jego funkcjonowania.
Polecana literatura:
A. Kołakowski, A. Pisula, Sposób na trudne dziecko. Przyjazna terapia behawioralna, Gdańskie Wydawnictwo
Psychologiczne, Sopot 2011.
T. Wolańczyk, A. Kołakowski, M. Skotnicka, Nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci. Prawie wszystko,
co chcielibyście wiedzieć. Książka dla rodziców, nauczycieli i lekarzy, Wydawnictwo BiFolium, Lublin 1999.
W. Wolf-Wedigo, Nadpobudliwe i niespokojne dzieci w przedszkolu. Poradnik dla wychowawców i rodziców,
Wydawnictwo JEDNOŚĆ, Kielce 2006.
B. Chrzanowska-Pietraszuk, Emocje. Dziecko z nadpobudliwością ruchową (ADHD). Wydawnictwo Forum.
Poznań 2015.

 

 

 

LOGOPEDA RADZI
Wrażliwość fonologiczna
Nauczycielu!
Twoi podopieczni radzą sobie coraz lepiej w różnych sytuacjach językowych. Prawdopodobnie większość z nich
potrafi budować prawidłowe gramatycznie zdania, opowiedzieć choć krótką historyjkę. Potrafią rozróżniać
dźwięki z otoczenia: co słychać? skąd płynie dźwięk? czy jest głośny, czy cichy? jak długo trwa? Umieją
rozpoznać znane melodie.
Coraz sprawniej wyławiają zdania z potoku wypowiedzi, potrafią podzielić zdania na wyrazy, lepiej dokonują
syntezy i analizy sylabowej oraz głoskowej. Odnajdują i tworzą własne rymy.
Warto zapraszać dzieci do różnych, ciekawych dla nich zadań, w których rozwijać będą wrażliwość fonologiczną:
– ćwiczenia pamięci słuchowej: nauka wierszyków i wyliczanek;
– ćwiczenia pamięci sekwencyjnej – dni tygodnia, ciągi cyfr, pór roku;
– powtarzanie zdań, rozwijanie ich poprzez dodawanie kolejnych wyrazów.
Propozycje zadań dla przedszkolaków:
Ciągi wyrazów: ostatnia sylaba danego słowa jest pierwszą sylabą słowa następnego.
Ciągi wyrazów: ostatnia głoska danego słowa jest pierwszą głoską następnego.
Znajdź wyraz w wyrazie. Jakie podRÓŻE pachną w ogrodzie? Jakie pieROGI ma na głowie koza?
Dodaj głoski/sylaby, żeby powstało nowe słowo. Jaka RAMA zamyka wjazd na posesję? (bRAMA), Jaki MAK
pełza z domkiem na grzbiecie? (śliMAK), Jaki LEW w kuchni zbiera brudne naczynia? (zLEW), Jaki SŁOŃ świeci
na niebie? (SŁOŃce), Jaki LIS spada jesienią z drzewa? (LIStek).
Zamienianie kolejności sylab w wyrazie, wielokrotne uważne powtarzanie danego słowa, aż usłyszymy inne:
masło-słoma; kabel-belka; tama-mata; milka-Kamil; tarka-katar; rolka-Karol.
Drodzy Rodzice!
Czy zdarzyło Wam się kiedyś rymować ot tak, bez powodu? Znacie na pewno powiedzenia typu: „człowiek nawet
nie czuje, jak rymuje”. Taka niemalże codzienna sytuacja może sprzyjać Waszym dzieciom w nauce czytania
i pisania.
Zwróćcie im uwagę na rymujące się słowa w czytanych tekstach, piosenkach. Zachęcajcie do tworzenia własnych
rymów. Specjalnie ułożona rymowanka może sprawić radość babci, cioci czy dziadkowi w dniu ich święta.
Bawcie się w tworzenie ciągów wyrazów. Podzielcie podany wyraz na sylaby i niech ostatnia jego sylaba będzie
początkiem nowego słowa. Np. kanaPA-PAtelnia, masŁO-ŁOpata itd.
Trochę trudniejszym będzie to zadanie, jeśli weźmiemy pod uwagę ostatnią głoskę wyrazu i od niej zaczniemy
tworzyć słowo następne: koC-Cukier; mlekO-Okno; paS-Smok itd.
Może pamiętacie z dzieciństwa zabawę w powtarzanie słów, aż usłyszy się inne, np. pralka-kapral; rano-nora;
sztaba-baszta. Takie ćwiczenia to nie tylko dobra (choć początkowo trudna!) zabawa dla wszystkich, ale też
okazja do uwrażliwiania słuchu dziecka na brzmienie wyrazów. Nie jest łatwo uwolnić się od brzmienia słowa
podanego jako podstawowe (np. szelka) i usłyszeć nowe (kaszel).
Zapytajcie nauczyciela, na jakim etapie ćwiczeń językowych są aktualnie Wasze dzieci, poproście o propozycje
ćwiczeń, dzięki którym będziecie mogli je wspierać.
Wszystkie tego typu ćwiczenia ułatwiają dziecku naukę czytania i pisania. Umiejętność skupiania się na tym,
co dziecko słyszy, może być też bardzo pomocna w nauce języków obcych.

 

 

 

 

 

·   

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 
 
 
 

 

 
 

 

 

 

Przedszkole nr 14 im. Janusza Korczaka w Rybniku
ul. Śląska 1a
44-206 Rybnik
tel: +48 32 739-32-40
fax: +48 32 739-32-40
Copyright © 2018.  Hard-Comp.pl All rights reserved.